در وجودم چيزي هست كه تو را نجوا مي كند ...

                         و تنها عشق مرا رها مي كند ...

 و نور آن نگاهي ست كه تو به من روا مي كني ...

 پس عشق و نور را از من دريغ نكن

 و بر من بتاب كه بي عشق تو ؛ بي نگاه تو

                      ؛ بي تو رو به غروب رهسپارم....

       مرا به طلوعي ديگر برسان

خدایا امروز اگر به درگاهت میایم و تمنای تو را دارم فقط

به این دلیل است که غمگینم و گرفتار و فردا اگر از روی کرمت ،

 خواسته ام اجابت کنی،میروم و تو را نیز از یاد میبرم

 تا مگر باز غم و مشکلی به سراغم آید...

       پس خدایا هزاران بار از تو ممنونم

                  که "الهه" را با غم به دنیا آوردی

                                          تا همیشه به یادت باشد...

به خاطر این لطفت تمام عمرم را بدهکار بخشش ات هستم...

آیا به من توفیق جبران میدهی؟؟؟

سخن میگوید...

   من نعمت اعلای خداوندم

     که به هر کس عطا نشوم

  مگر آنکه دلش را با مهر خالقم

       که خدای تعالی باشد

                     سیقل بدهد

                       و

      خانه در قلبی دارم که همسایه ام خدا باشد...

 بدانید عشق آسمانی است که به شما

     عشق زمینی عطا میکند...

بر من لقب پاکی نگذارید!!!

        زیرا پاکی در سرشت من است.

و تو را ای انسان

 خدایت از خاک عشق سرشت ولی تو آن را

    با گناهآلودی و اکنون دل به هر کس

   می سپاری به عنوان عشق

           روزی از او بازمیستانی

 بدانید که دشمن من (هوس)

 به نام من با شما چه ها کرد و مرا بین شما

 بدنام کرد.

تنها کسانی دانستند معنی واقعی مرا که

ایمانشان به خدا را افزون کردند

اینان اکنون

 جاویدان نصیبشان است

که هم  آسمانی شان(خدا)

 در آن  است وهم  زمینی شان...